Patriotyzm
Bitwa w Lesie Stockim
Pomnik nieopodal miejsca bitwy w Lesie Stockim
„Stąd, z Lasu Stockiego popłynęło do wolnego świata rozpaczliwe wołanie, że Polacy nie akceptują siłą narzuconej im władzy, że chcą żyć w prawdziwie wolnej i niezależnej Ojczyźnie.” – Aleksander Lewtak
W Lesie Stockim położonym wśród wąwozów Płaskowyżu Nałęczowskiego w dniu 24 maja 1945 r. a więc już po zakończeniu II wojny światowej doszło do największej bitwy antykomunistycznego podziemia z NKWD – UB. Przyczyną bitwy była ówczesna sytuacja polityczna zaistniała po przejęciu w Polsce władzy przez komunistów, oraz stosunek władzy ludowej do żołnierzy AK.
› Czytaj więcej
Wystawa „Rtm. Witold Pilecki – Ochotnik do Auschwitz” w Lublinie
Od wtorku 20 kwietnia A.D. 2010 do niedzieli 23 maja bieżącego roku na placu przed lubelskim ratuszem można oglądać ekspozycję poświęconą jednemu z najdzielniejszych ludzi na świecie w okresie II wojny światowej. Wystawę o rotmistrzu Pileckim przygotowała Dolnośląska Inicjatywa Historyczna z udziałem Instytutu Pamięci Narodowej dwa lata temu z okazji 60 rocznicy zamordowania rtm. Pileckiego po pokazowym procesie sądowym.
Inicjatorem wystawienia kilkunastu tablic w Lublinie jest Towarzystwo Promocji Lublina „Pro publico bono”. Każda z tablic wystawionych przed ratuszem obrazuję życie prywatne, niezłomną walkę, heroiczne czyny i bohaterską śmierć rotmistrza Pileckiego.
› Czytaj więcej
Rozbicie PUBP w Puławach 24 IV 1945r. przez oddział „Orlika”
„Uderzenie na PUBP w Puławach, mądrze zaplanowane, precyzyjnie dowodzone przez „Orlika”, dobrze wykonane zyskało duży rozgłos w całym Okręgu Lubelskim. Przede wszystkim dlatego, że w odróżnieniu od wielu innych podobnych akcji, przeprowadzone zostało w biały dzień, w dużym mieście, w którym stacjonowało kilka tysięcy żołnierzy sowieckich, dosłownie tuż pod ich nosem.”
Pamięć o nich wymazywano przez dekady…
19 stycznia roku 2010 minęło 63 lata, od momentu, kiedy to komuniści zadali ogromny cios Państwu polskiemu wykonując „wyroki” śmierci na „Zagonie” i „Warszycu”.
Komunistyczna władza chciała, ażeby przetrzymywani w ich więzieniach dowódcy oddziałów partyzanckich nie doczekali amnestii. Tak było w przypadku dwóch bohaterskich postaci:
mjr Franciszka Jerzego Jaskulskiego ps. „Zagon”, „Zagończyk”, który najpierw pełnił stanowisko dowódcy grup dywersyjnych w podobwodzie „B” – Puławy. Po otrzymaniu od „Orlika” polecenia utworzenia siatki WiN na terenie Obwodu Kozienice „Zagon” zajął się organizacją partyzantki antykomunistycznej , która przyjęła kryptonim Związek Zbrojnej Konspiracji. Po aresztowaniu 26 lipca 1946 r. w Jedlni na skutek zdrady bliskiego współpracownika po długim śledztwie został skazany na śmierć przez sąd 17 stycznia 1947 r. Wyrok wykonano dwa dni później 19 lutego, na trzy dni przed amnestią, która zamieniłaby mu karę śmierci na 15 lat więzienia.
Taki sam los spotkał kpt. Stanisława Sojczyńskiego ps. „Warszyc” organizatora i dowódcę Konspiracyjnego Wojska Polskiego, który również został stracony na trzy dni przed zapowiadaną amnestią. Dla komunistów byli oni niebezpieczni nawet po śmierci, dlatego starannie pozbywali się ciał zamordowanych.
Przez cały okres PRL-u ówczesne władze starały się wymazać z pamięci sylwetki Żołnierzy Wyklętych znieważając ich przez całe dziesięciolecia. W tym miejscu wypada zacytować fragment piosenki „Żołnierzom Wyklętym” Leszka Czajkowskiego:
Słychać pokoleń drwiący śmiech,
To komuniści mają święto,
Lecz Mądry Bóg w Osobach Trzech
Pojmuje, za co Was wyklęto.
Przez cierpienie do gwiazd…
- Pogrzeb ekshumowanych ciał zamordowanych partyzantów.
W tym roku 15 stycznia przypada 63 rocznica pokazowego procesu, w którym to „sędziowie” Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie skazali dziewięcioro partyzantów z organizacji „Wolność i Niezawisłość” – siedmiu mężczyzn i dwie kobiety.
Na uprzednie polecenie przewodniczącego WSR w Warszawie – płk. Władysława Garnowskiego podczas sesji wyjazdowych składów orzekających Wojskowego Sądu Rejonowego zastosowany miał być tryb doraźny – wyroki śmierci miały być wykonywane natychmiast, bez przedstawiania prezydentowi próśb o ułaskawienie. Nie dano możliwości dopuszczenia obrony sądzonych partyzantów.
Głównym zamierzeniem sesji wyjazdowej WSR do Ryk było to, że za cztery dni miały odbyć się „wybory” do Sejmu, więc władza ludowa chciała zastraszyć lokalne społeczeństwo. W tym celu do ryckiego „Domu Strażaka” z obstawą funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i Urzędu Bezpieczeństwa około godziny piętnastej przybył z Warszawy skład orzekający w osobach: por. Jerzy Biedrzycki – były strażnik więzienny, kpt. Władysław Przeździecki, kpt. Antoni Pacześniak i prokurator ppor. Zalewski – były aelowiec.
Skazali oni na śmierć:
- Jana Filipka ps. „Gilza”, s. Stanisława i Józefy z Lipców, ur. 16 grudnia 1924 r. w Kawęczynie.
- Władysława Warownego ps. „Dąb”, s. Wojciecha i Franciszki z Gugałów, ur. 26 lutego 1923 r. w Dąbi.
- Stefana Kamarka, s. Ferdynanda i Magdaleny z Bernaciaków, ur. 22 maja 1921 r. w Wólce Kotowskiej.
- Adama Zdrojewskiego ps. „Sęp”, s. Władysława i Jadwigi z Mieszczaków ur. 12 kwietnia 1920 r. w Żabiance.
Historia Armii Krajowej
Armią Krajową zwykło się nazywać konspiracyjną organizację wojskową, działającą w okresie okupacji niemieckiej i sowieckiej na obszarze państwa polskiego w granicach RP sprzed 1 września 1039. Stanowiła integralną część Sił Zbrojnych RP.
Powstała w wyniku przekształcenia powołanej 27 IX 1939 Służby Zwycięstwu Polski w utworzony 13 XI 1939 Związek Walki Zbrojnej , który rozkazem Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych gen. Władysława Sikorskiego z 14 II 1942 przemianowany został na Armię Krajową .
AK podlegała Naczelnemu Wodzowi i rządowi RP na Uchodźstwie.W zamierzeniach rządu miała to być organizacja jednonarodowościowa, ponadpartyjna, a jej Komendant Główny był jedynym, upełnomocnionym przez rząd dowódcą wszystkich krajowych sił zbrojnych. Podstawowym zadaniem AK było prowadzenie waliki o odzyskanie niepodległości przez organizowanie i prowadzenie samoobrony oraz przygotowanie armii podziemnej do powstania narodowego, które miało wybuchnąć na ziemiach polskich w okresie militarnego załamania okupanta.
„Raporty Witolda”
Po tym kiedy to moja skromna stronka włączyła się w dzieło fundacji Paradis Judaeorum, która to prowadzi akcję społeczną „Przypomnijmy o Rotmistrzu” („Let’s Reminisce About Witold Pilecki”) przyszedł czas na dalsze kroki w sprawie hołdu pamięci dla rtm. Witolda Pileckiego. Niżej prezentuje tzw. „Raport Witolda” i mam nadzieję, że za sprawą tej lektury, albo chociaż najprostszego przybliżenia samej sylwetki tego niezłomnego bohatera, choćby nawet poprzez Wikipedię – http://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_Pilecki - zdecydujecie się państwo podpisać petycję w sprawie ustanowienia 25 maja europejskim Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem.
(link do petycji w obrazku)
Mam nadzieję, że taka ilość tekstu was nie zniechęci.
Życzę miłej lektury. 
- „Hades”
Przypomnijmy o Rotmistrzu – apel więźniów Auschwitz
„Z każdym dniem powiększa się grono uczestników naszej akcji. Ludzi, których stać na choćby najmniejszy bezinteresowny gest nie pokona największa nawet zła wola i wrogość. A oto nowe fakty. darmowy hosting obrazków Do chwili gdy piszę te słowa, ponad czterysta osób zamieszkałych na kilku kontynentach złożyło podpisy pod petycją wzywającą polskich europosłów do podjęcia wysiłków na rzecz ustanowienia rocznicy śmierci Rotmistrza europejskim Dniem Bohaterów Zmagań z Totalitaryzmem. Pod koniec września miało miejsce ważne wydarzenie.
Z apelem do opinii publicznej i mediów o wsparcie petycji do eurodeputowanych, zwróciło się siedmiu byłych więźniów Auschwitz:
Jerzy Bielecki, były więzień KL Auschwitz nr 243, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata,
Zbigniew Blok, były więzień KL Auschwitz nr 1195,
Kazimierz Piechowski, były więzień KL Auschwitz nr 918, były żołnierz Związku Organizacji Wojskowej,
Józef Stós, były więzień KL Auschwitz nr 752,
Władysław Szepelak, były więzień KL Auschwitz nr 168061,
Edmund Szewczyk, były więzień KL Auschwitz nr 1498,
Kazimierz Zając, były więzień KL Auschwitz nr 261.
Pełny tekst petycji pod adresem: http://www.petycje.pl/4376
› Czytaj więcej
De Press – Myśmy Rebelianci
Płyta zespołu De Press - Myśmy Rebelianci
Efekt jest fenomenalny – płyta Myśmy Rebelianci to świetne aranżacje i mocne teksty, za którymi stoi wielka historia walki o wolność, niesione ostrą, nieugłaskaną muzyką. To jedno z najtrudniejszych i najważniejszych wydarzeń w historii polskiej muzyki rockowej. Jestem głęboko przekonany, że to będzie płyta kultowa.
Mjr Franciszek Jerzy Jaskulski „Zagon”
Mjr Franciszek Jerzy Jaskulski „Zagon”,”Zagończyk”
Franciszek Jaskulski urodził się 16 września 1913 roku w Castrop – Rauxel w Westfalii (Niemcy), w rodzinie polskich emigrantów zarobkowych. Był synem Ignacego i Marii z Kozalów.
7-letni Franciszek wrócił z rodziną do Polski. Jaskulscy osiedli w Zdunach, w powiecie krotoszyńskim (Wielkopolska).
Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego, Franciszek pracował w lokalnej administracji. W tym czasie był również czynnym członkiem ZHP. W momencie wybuchu wojny, zgłosił się na ochotnika do wojska. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kampanii wrześniowej wrócił do Zdun i włączył się w prace rodzącej się konspiracji. Działalność ta koncentrowała się m.in. na wydawaniu podziemnych gazetek. Jedna z nich nosiła tytuł „Zagończyk”. Informacje w niej zawarte powstawały na podstawie nasłuchu radiowego.
W grudniu 1939 roku Franciszek Jaskulski dołączył do Związku Walki Zbrojnej, w lutym 1942 roku przemianowanym na Armię Krajową.
Szukaj!
Kategorie
Nasze tematy
Odwiedzili nas
Translator strony
