Biografie | Pamięci Żołnierzy Wyklętych

Biografie

60 lat od śmieci generała „Nila”

General brygady August Emil Fieldorf „Nil”

August Emil Fieldorf, urodzony 20 marca 1895 r. w Krakowie, należał do pokolenia z ostatniego dziesięciolecia XIX wieku, którego największa, dojrzała aktywność przypadała na lata II wojny światowej. Jego rówieśnikami byli między innymi późniejsi generałowie – Stefan Rowecki, Tadeusz Komorowski i Stanisław Kopański.
Wojskowa biografia Emila Fieldorfa do 1939 r. była w zasadzie typowa dla jego pokolenia. W wieku siedemnastu lat związał się z ruchem niepodległościowym, gdy zgłosił się do Związku Strzeleckiego. Konsekwencją tej decyzji było wstąpienie w sierpniu 1914 r. do oddziałów, które stały się trzonem I Brygady Legionów Polskich. W czasie służby w Legionach przez cały był w I Brygadzie, rozpoczynając swój bojowy marsz ku wolnej Polsce w bitwie pod Brzegami w sierpniu 1914. Udział w bitwie pod Hulewiczami w 1916 r. przyniósł mu (już w wolnej Polsce) najwyższe odznaczenie wojskowe – Order Virtuti Militari kl. V. Nie ominął go kryzys przysięgowy w 1917 r. Ostatecznie, jako poddany austriacki, wcielony został do armii austriackiej i skierowany na front włoski do Tyrolu. Urlop w 1918 r. w Krakowie zaowocował decyzją wstąpienia do Polskiej Organizacji Wojskowej, a w konsekwencji rozbrajaniem Austriaków w październiku 1918 r.

› Czytaj więcej

Tagi: , ,

niedziela, Luty 24th, 2013 Aktualności, Biografie Brak komentarzy

93. rocznica urodzin kpt. Kazimierza Kamieńskiego ps. „Gryf”, „Huzar”

Uczestnik kampanii wrześniowej, adiutanta Komendy Obwodu ZWZ-AK Wysokie Mazowieckie, szef samoobrony Obwodu AK – AKO – WiN Obwodu Wysokie Mazowieckie, dowódca oddziału partyzanckiego, ostatni komendant 6 Wileńskiej Brygady AK, porucznik AK, kapitan WiN.

Urodził się 8 I 1919 r. we wsi Markowo Wólka gm. Piekuty pow. Wysokie Mazowieckie, w rodzinie pochodzenia drobnoszlacheckiego (jego ojciec posiadał duże gospodarstwo i jednocześnie pełnił funkcję wójta tej wioski). Ukończył Gimnazjum Handlowe w Wysokiem Mazowieckiem. Następnie jako prymus ukończył 10-miesięczną szkołę podchorążych rezerwy kawalerii, po czym skierowany został do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Szkolenie zakończył uzyskując stopień kaprala podchorążego rezerwy kawalerii. Otrzymał przydział do 9 pułku strzelców konnych (Dywizjon Osowiec). W szeregach tej jednostki wziął udział w wojnie obronnej 1939 r., przechodząc jej cały szlak bojowy. Brał udział m.in. w walkach na pograniczu z Prusami Wschodnimi, oraz w dalszych działaniach odwrotowych – aż po Lubelszczyznę. Po dołączeniu do Grupy Operacyjnej „Polesie” uczestniczył w ostatnich bitwach Września w rejonie Kocka jako konny łącznik pomiędzy dowódcą 9 psk i dowódcą GO „Polesie” (podczas tej służby zabito pod nim cztery konie, on sam odniósł tylko lekkie kontuzje). Dostał się do niewoli niemieckiej, z której od razu zbiegł, jeszcze październiku 1939 r., i powrócił w rodzinne strony, na teren okupacji sowieckiej. W konspiracji pracował od pierwszych tygodni 1939 r., początkowo w lokalnej organizacji Podlaski Batalion Śmierci. Zaprzysiężony w ZWZ-AK od maja 1940 r. Ścigany przez NKWD, w 1940 r. znajdując się w sytuacji przymusowej zabił dwóch funkcjonariuszy usiłują-cych go aresztować. W okresie okupacji niemieckiej pełnił różne funkcje dowódcze w Komendzie Obwodu ZWZ-AK Wysokie Mazowieckie – pod pseud. „Gryf” (m.in. dowódcy plutonu terenowego, szefa uzbrojenia i adiutanta Komendy Obwodu). Uczestniczył w akcjach zbrojnych, m.in. w czerwcu 1943 r. w walce pod Lizą, w akcji pod Szepietowem w maju 1944 r., w czerwcu 1944 r. w akcji na bagnie Podosie (likwidacja bandy komunistyczno – rabunkowej) i w akcji „Burza” w lipcu 1944 r. Wiosną 1944 r. dołączył do lotnego oddziału Kedywu Obwodu Wysokie Mazowieckie dowodzonego wówczas przez ppor. Romana Ostrowskiego „Wichra”. 2 XI 1943 r. został awansowany do stopnia podporucznika, zaś 1 VI 1945 r. porucznika.

Po lipcu 1944 r. objął szefostwo samoobrony Obwodu AK – AKO – WiN Obwodu Wysokie Mazowieckie. Działalność „po wyzwoleniu” rozpoczął późną jesienią 1944 r. z przydzielonym przez Komendanta Obwodu czteroosobowym patrolem. Po kilku miesiącach miał już spory oddział partyzancki w sile plutonu (podlegały mu też 4 rejonowe grupy dyspozycyjne i partyzanckie). Wykonał kilkadziesiąt akcji przeciw UBP, KBW, NKWD i ich agenturze. W organizacji WiN przedstawiony został do awansu na kapitana (30 IV 1946 r.). Za męstwo i zasługi został odznaczony Krzyżem Walecznych. W okresie amnestii lutowej 1947 r. dowodzony przez niego oddział został rozformowany, zaś większość żołnierzy ujawniła się. Sam „Huzar” nadal ukrywał się. Wkrótce wokół niego ponownie skupiła się grupa byłych żołnierzy AK – WiN ściganych przez UBP i zagrożonych aresztowaniem, co pozwoliło na odbudowę oddziału partyzanckiego. W maju 1947 r. podporządkował się wraz z nim por./kpt. Władysławowi Łukasiukowi „Młotowi”, zaś dowodzona przez niego grupa weszła na zasadach autonomicznych w skład 6 Brygady Wileńskiej. Po śmierci „Młota” w czerwcu 1949 r. objął komendę nad pozostającymi w polu patrolami 6 Brygady Wileńskiej. O poparciu jakim cieszył się wśród mieszkańców Podlasia świadczy fakt, że utrzymał się w polu niemal do końca 1952 r. W wyniku prowokacji przygotowanej przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego – związanej ze sprawą tzw. V Komendy WiN – został zwabiony podstępnie do Warszawy i tam 27 X 1952 r. aresztowany. Został skazany 24 X 1953 r. na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie w procesie pokazowym na sesji wyjazdowej w Łapach i stracony (miejsce pochówku pozostaje do dziś nieznane).

źródło:  http://www.lupaszko.pl/articles.php?article_id=14

Tagi: , , , ,

48. rocznica śmierci sierż. Józefa Franczaka „Lalka”

Cześć Jego pamięci!

Tagi: , ,

piątek, Październik 21st, 2011 Aktualności, Biografie, Żołnierze Wyklęci 2 komentarzy